Мин килермен каршыңа
Болыннарда йөрим сине уйлап,
Болыннарда сагыш онытыла,
Сайрый тургай, моңланмаска куша,
Күңел сиңа гына омтыла.
Болыннарда йөрим сине уйлап,
Болыннарда сагыш онытыла,
Сайрый тургай, моңланмаска куша,
Күңел сиңа гына омтыла.
Мин кайтырмын сиңа еллар үткәч
Салкын кышның ыҗгыр буранында.
Карга бата-чума бер йөрербез
Туып үскән авыл урамында.
Мин кабаттан туыр булсам,
Чишмә булып туыр идем.
Чылтыр-чылтыр назлап кына,
Аягыңны юыр идем.
Аксыл чәчәкләрен җәеп,
Хушланып тора чия:
Чия-чия дия-дия,
Алмагач яна-көя…
Мин дә янам, мин дә көям,
Мин дә бит сине сөям!..
Мин гашыйк булдым,
Әнкәй, тиргәмә.
Гашыйк күңелдә
Дөнья тирбәлә.
Мин кочаклыйм сине шашып,
Сине, гүзәлем.
Алсу йөзеңнән үпмичә
Ничек түзәлим?
Гаеплене эзләмә
Яралар бит төзәлгән,
Еллар сафка тезелгән,
Ара өзелгән.
Ә син һаман тынмыйсың,
Гаепле дип саныйсың,
Миңа үпкә саклыйсың,
Оныта алмыйсың.
Көтүләрнең авырлыгын беләм.
Сине көтеп үтә кичләрем,
Сине юксынудан күңел елый.
Язның моңсулыгын сылтау итеп,
Мин бүген дә сине сагындым.
Җилләр булып исте хатирәләр —
Җилдә учак булып кабындым.
Көнләшмә, җанкаем, чит ярлар,
Мин диеп бер көнне җан атса.
Көнләшмә, кемдер өзлеп,
Ут йотып, мине бик яратса!