Мин бит кара карлыгач
Очыйм дисәм, канатым бар—
Мин бит кара карлыгач.
Очып килдем яннарыңа
Бер күрергә зар булгач.
Очыйм дисәм, канатым бар—
Мин бит кара карлыгач.
Очып килдем яннарыңа
Бер күрергә зар булгач.
Сиңа бер серемне мин сөйләрмен әле,
Бер сөйләрмен әле, тыңласаң.
Йөрәгемдә йөрткән әйтер сүзләремне,
Хисләремне минем аңласаң.
Мин барыcына әзер мәхәббәттә,
Синең өчен әзер барысына.
Көтмәгәндә килеп керимме соң
Сөю булып синең каршыңа?
Мин арыдым сине яратудан,
Буш хыяллар белән җан атудан.
Үз-үземне алдап юатудан,
Елар җирдә — көлеп ямь табудан.
Син акыллы,
Син бик әйбәт,
Син бик асыл Ир-егет.
Сине күргәч
hич, Бер кыз да
Түзеп торалмас кебек.
Минеке бул дисең миңа
Кулымнан тотасың да.
Тик мин беләм иртәгәчә
Син мине онытасың да.
Мөлдерәмә тулган күңелем,
Чайкала, гел түгелә.
Үсеп чыккан миләүшәләр,
Текәлгәннәр күземә.
Үсеп чыккан миләүшәләр,
Текәлгәннәр күземә.
Зәңгәр күзле алсу Миләүшәне
Кулымда йөретәм иркәләп.
Безнең сөю соңлап чәчәк атты —
Очрашмадык нигә иртәрәк?!
Шуклыгы җитәр микән дә,
Язын көз итәр микән?
Торналар кебек еракка
Бер очып китәр микән?
Бакчабызда әңер төшкәч
Кызлар серен сөйләшә, сөйләшә.
Иң шаяны әйткән сүзгә
Барысы да көлешә, көлешә.
Тәрәземне ачтым бакчага,
Аннан миләш миңа баш кага.
Күңелем иләс, серләремне, миләш,
Сөйләмим мин синнән башкага.