Чыгарсың
Бар халык йоклаган,
Урамнар тын калган,
Күктә ай елмайган,
Айның Чулпаны бар анда…
Бар халык йоклаган,
Урамнар тын калган,
Күктә ай елмайган,
Айның Чулпаны бар анда…
Ай яктысы төшә тәрәзәмә,
Инде кошлар күптән тындылар.
Болгатылган чишмә сулары да
Көзге кебек булып тондылар.
Көзге кебек булып тондылар.
Яшьлек үтте ярсу давыл сымак
Калды анда, безнең язмышларда.
Тик аларга карап, сүнә күрмә,
Сагышланма күңел, сагышланма.
Сине уйласам, мине моң баса,
Борчылып йөрим инде ничә ай.
Күңелем сизә, назлы язларны
Оныттың бугай, оныттың бугай.
Болгарымда болганган,
Суварында сызланган.
Сараенда саргайган —
Синдер, татар кешесе.
Себергә себерелгән,
Чиләбедә чиләнгән,
Ырынбурда орылган —
Синдер, татар кешесе.
Юлларыма ак томаннар
Ак пәрдәләр корганнар.
Сөйгәнемне эзләп киләм,
Таралыгыз, томаннар,
Таралыгыз, томаннар!
Язның моңсулыгын сылтау итеп,
Мин бүген дә сине сагындым.
Җилләр булып исте хатирәләр —
Җилдә учак булып кабындым.
Артта кала кышның бураннары,
Җанга тигән ачы еллар кала;
Юлда кала яшьлек, яулык болгап,
Гомер дигән пар ат алга чаба.
Болыннарда атлар табырлаган,
Бер җыр ишетелә табуннардан:
«Дөрләп яна каен тузлары,
Бездән әле яшьлек узмады…»
Картаймагыз әле, ветераннар,
Ауропаны саклап калган ирләр;
Хәтерлиләр, сезне данлы юллар,
Хәтерлиләр, сезне азат; илләр,