Сиңа тагын мин бер киләм әле
Утлар сүнде, йолдызлар да сүнде,
Таң нурында йөзә болытлар.
Сүнсә сүнсен утлар, йолдызлар да,
Миндә әле сүнмәс өмет бар.
Соң очрадың
Язның тәүге чәчәкләрен
Бүләк иттем ятларга.
Кире кайтыр юллар юк бит
Шул ялгышкан чакларда.
Соң инде (беренче вариант)
Кошлар моңын тыңлыйм, сахраларда
Ак чәчәкләр өздем үрелеп.
Сиңа әйтер сүзем күп калды бит,
Чәчәк арасына төрелеп.
Соң инде (икенче вариант)
Кулларыңда зәңгәр чәчәк иде,
Кулым кысып мине котладың.
Шушы көннән башлап күзләреңне
Күзләремнән алмый башладың.
Соң дисең микән
Үтсә дә еллар тезелеп сафка,
Йөрәк һаман да сине ярата.
Хатлар да йөрми, хәбәрең килми,
Ике арада тирән кар ята.
Сорап алдым
Синдә нидер, ансын әйтә алмыймын.
Миндә әле язлар китмәгән.
Мәхәббәтем очраклылык түгел —
Сорап алдым сине күкләрдән!
Сиңа җаным
Бар йөрәгеңдә утлы мәхәббәт
Ярсып янадыр ялгыз сөюдән.
Беләм сиңа мин, миңа син кирәген.
Мәхәббәтеңне күрдем күзеңдә,
Өмет эзләдем hәрбер сүзеңдә,
Синең назына мохтаҗ йөрәгем.
Гең ач син үземә,
Син ышан минем сүземә.
Мине эзләп кил син яныма.
Сиңа тиңе юк
Күзләрең төнге күкләр күк,
Керфекләрең — ук.
Бу дөньяда чибәрләр күп,
Сиңа тиңе юк.
Сиңа тартыла күңел
Таң атканда, Агыйделнең
Дулкыннары бик салкын.
Яшь йөрәкнең дулкыннары
Нигә икән тик ялкын?
Сиңа килдем, иркәм
Сиңа килдем, иркәм,
Үткән юлларымның!
Саный-саный ерак чакрымнарын.
Килдем, тормышымда кичеп язмышымның
Шатлыкларын, көчле ялкыннарын.
