Киттең калдырып
Киттең, иркәм, хушлашмый да
Кар-буранда калдырып.
Яшимен шуңа сагышланып,
Йөрәгемне яндырып.
Киттең, иркәм, хушлашмый да
Кар-буранда калдырып.
Яшимен шуңа сагышланып,
Йөрәгемне яндырып.
Дулкынланып ярсып аккан
Агым суларга син кара.
Шул агым суларга охшап
Гомерләр үтеп бара.
Эзләсәм дә таба алмам
Күңелемә дәва.
Ак чәчәкләр булып җиргә
Күбәләк кар ява.
Әле дә син бар әле бәхетемә,
Мәхәббәтем, оҗмах җимешем!
Син бит миңа Ходай биргән бүләк,
Өлешемә төшкән көмешем!
Туып үскән оя сагындыра,
Сагындыра аның җылысы.
Ана өчен һәрчак бала булып
Кала аның кече, олысы.
Туган җирдән тәпи басып
Атлап киткәнбез.
Шушы җирдә авыр дими
Гомер итәбез.
Әллә инде сизгерлегең җитми,
Әллә инде инде үзем оялчан (кыюсыз).
Яннарыма очып килер идең
Хисләремне әгәр тоялсаң.
Күзләреңдә синең караңгы төн.
Юк калмаган анда бер очкын.
Минем кебек ул да ярата дип
Ялгыштым мин синдә,ялгыштым.
Дәртләндереп, хисләндереп
Иңнәргә кагылмады.
Мин синеке генә диеп
Кочагыма сарылмады.
Онытмагыз яшьлектәге
Ясаган хаталарны,
Сөйгән ярын ташлап китү,
Ярату башкаларны.