Соңгы шәм (Шәмдәлләр)
Шәмдәлемдә соңгы шәле сүнде,
Аерылыштык, җылы калмаган.
Син минеке, мин синеке булып,
Икебезгә яшәү язмаган.
Соңгы хатым
Сиңа, җаным, соңгы хатны
Елый-елый, әрнеп язам.
Сине шашып сөюләрем
Булдымы икән минем хатам?
Соңгы хат
Оныт, зинһар өчен, оныт инде, —
Утка яктым синең хатларны.
Утка яктым ялган, ялган вәгъдәләрне,
Утка яктым бергә чакларны.
Соңгы тапкыр (икенче вариант)
Иссен җилләр, яусын карлар,
Яусын яңгыр, яусын яңгыр.
Киләм әле яннарына, булса да ул
Соңгы тапкыр, соңгы тапкыр.
Соңгы сөю
Гомерем буе көттем бу сөюне
Язмышымнан сорап, тилмереп.
Сары көздә сабыр гына көттем
Язлар килсә (җитсә)-көттем тилереп.
Соңгы мәхәббәт (икенче вариант)
Мәхәббәтнең өметен өзгән чакта,
Синең белән нигә кавыштым.
Сау бул инде соңгы мәхәббәтем
Булса иде соңгы кавышу.
Соңгы күрешү
Айлы кичтә очраштык без,
Су буйларын буйладык.
Сөйләшеп сүзләр бетмәде,
Таң атканын тоймадык.
Соңгы кыңгырау (беренче вариант)
Кинәт кенә гашыйк булдым
Гөнаһсыз күзләреңә,
Серле нурлар чагылды
Самими йөзләреңдә.
Нигә диеп мин карадым,
Син йөзгәндә ак җилдә.
Укучым идең лә минем,
Нигә кердең күңелгә.
Соңгы звонок
Еллар шавы баса алмый
Соңгы звонок тавышын,
Һәр көн сине курә алу
Бәхет иде классташым.
Соң түгел
Бер инешнең суын эчкәнбез дә,
Бер сукмактан атлап йөргәнбез.
Алып калган инеш шәүләбезне,
Аһ, ниләргә бик соң белгәнбез?
