Онытырга сине көчем юк
Кайдан килгән сиңа? Кайдан килгән?
Бу хаклы да, яман саранлык.
Җанкаемны фида кылганда да,
Йөрәгемне яулар чарам юк.
Кайдан килгән сиңа? Кайдан килгән?
Бу хаклы да, яман саранлык.
Җанкаемны фида кылганда да,
Йөрәгемне яулар чарам юк.
Йомшак кына җилләр: «Оныт», — диләр,
Кайгырмаска (уфтанмаска) киңәш бирәләр.
«Оныт» дигән төсле нечкә гөлләр
Әкрен генә җилгә иеләләр.
Онытырга мине син ашыкма,
Үткәннәргә йөрәгем ашкына.
Безне язга алып барган
Юлны әле мин табармын,
Мин кайтырмын әле сиңа,
мин кайтырмын…
Яратыр да онытыр бу димә
Тыныр димә хисләр ташкыны.
Миңа, иркәм, тик хыялда язган
Синең тарафыңа ашкыну.
Ярсуымны басып кырлар гиздем —
Болын чәчәкләрен өзмәдем,
Арысам да кайчак бу дөнъядан,
Мин яшәүдән барыбер бизмәдем.
Исеңдәме сиңа, истәлеккә,
Бүләк иткән идем кулъяулык.
Пар күгәрчен чигеп, төшерсәмдә,
Без барыбер бергә булмадык.
Син оныттың диясеңме,
Онытмадым берсен дә.
Бергә чаклар, матур чаклар
Барысы да исемдә.
Син дә шулай ометләнәсеңме,
Онытылыр әле дисенме?
Югалтудан, сагышлардан түгел,
Онытудан куркам мин сине.
Күңелем күгендә гомерлек
Айларым, кояшым булып тор, —
Оныттыр, оныттыр, син миңа
Болыттай кайгымны оныттыр.
Үткәннәр турында сорама,
Кагылма авырткан ярама.
Көнләмә, ул диеп каршымда,
Яратсаң оныттыр барсын да.