Төнге күктә якты йолдыз бар
Адашканда, юллар тапмаганда
Көнне караңгылык каплаганда
Адашканда төнге күккә кара
Төнге күктә якты юллар бар
Адашканда йолдызларга кара
Адашканда йолдызларга кара
Юл күрсәтеп яналар йолдызлар
Адашканда, юллар тапмаганда
Көнне караңгылык каплаганда
Адашканда төнге күккә кара
Төнге күктә якты юллар бар
Адашканда йолдызларга кара
Адашканда йолдызларга кара
Юл күрсәтеп яналар йолдызлар
Күкрәген киң — әйдә уйна,
Курай моңы яңграсын.
Кышның сары бураннары,
Көткәндә дә, күңелләр дә,
Тал тирәкләр яфрак ярсын.
Унсигезләр узды инде,
Матур татлы төш булып.
Без һаман яшь, без һаман шәп,
Йөрибез егет булып.
Ап-ак алтын җырларымны
Җырламыймын данлык өчен;
Җырлыймын алтын илем өчен,
Үз туган халкым өчен.
Әй, гармун, гармун, яшьлек юлдашым,
Син йөрәгемдә сөю уяттың.
Моңланса минем кайгылы башым,
Җырларың белән мине юаттың.
Көзге күктән болотларны җыйнап,
Җылы яҡҡа оса аҡоштар.
Озакламас, килеп җитәр инде
Ак буранлы салкын ак кышлар.
Хуш киләсез, дус-туганнар,
Урыныгыз булсын түрдән.
Бүләк-күчтәнәчләр — сездән,
Тәмле сый-хөрмәт бездән.
Язын килгән кошлар көзен китә,
Кояшлар да чыга баерга…
Кешеләрне язмыш очраштыра,
Язмышларны юллар аера.
Язмышларны юллар аера.
Рәхмәт сиңа, газиз тамашачым,
Алкышларга мине күмгәнгә,
Кайгы-шатлыкларым уртаклашып,
Туганыңдай якын күргәнгә.
Шат күңелләр сәхрәсендә
Син өстисең нур.
Син — табындаш, юлда — юлдаш,
Рәхмәт сиңа, җыр!