Мин сагынам яз иртәсен
Мин сагынам яз иртәсен,
Аккан чакта ташкын сулар,
Йөрәгемдә чаң кагалар
Язгы уйлар, язгы моңнар.
Мин сагынам яз иртәсен,
Аккан чакта ташкын сулар,
Йөрәгемдә чаң кагалар
Язгы уйлар, язгы моңнар.
Әлкием, әллием, бәллием,
Син мине таң белән уяттың.
Язмышым бу җирдә башланды,
Син мине дөньяга озаттың.
Өфе каласы ни өчен матур?
Беләм, дускаем, беләм серләрен:
Мин синең белән йөрим урамда,
Миңа елмая синең күзләрең.
Әй, гармун, гармун, яшьлек юлдашым,
Син йөрәгемдә сөю уяттың.
Моңланса минем кайгылы башым,
Җырларың белән мине юаттың.
Йолдызлар сүнде, төн узган инде,
Бер йолдыз калды, ул Чулпан иде.
Син кайда идең,
Кайларда йөрдең,
Ничек мин сине
Күрмәдем икән?
Син торган йортны,
Синең урамны
Ничек кенә мин
Белмәдем икән?
Татарстан — минем республикам —
Россиянең матур җирендә.
Ленин аңа үзе исем кушкан,
Бәхет теләп гомер-гомергә.
Гел — сине уйлыйм мин,
Гел сине сагынам,
Бәхетем син генә дөньяда.
Шәл салып җилкәңә,
Зәңгәрсу кичләрдә
Чык әле җырымны тыңларга.
Ул чакта яз иде, исеңдәме?
Без утырдык каен төбендә. —
Нигә, нигә син җырладың миңа,
Кайнар сагыш салдың күңелгә?
Шул җыр белән минем, йөрәгемдә
Синең исемең калды гомергә.
Кояш карый җиргә сокланып,
Кар сулары гөрләп агалар.
Сайрый кошлар, сайрый шатланып,
Тәрәзәдән җилләр кагалар.