Сүнгән өметләр
Өметләрем тагын сүнде инде,
Ничәнче кат сыный язмышым.
Нигә язмыш миңа шулай кырыс,
Кайда булды икән ялгышым?
Сагыну
Сүнмәс рәшә идең
Кайтуыңны көттем өмет өзми,
Минем өчен сүнмәс рәшә идең.
Кошлар киткән яктан күзем алмый,
«Син кайда?» — дип, өзелеп дәшә идем.
Кошлар киткән яктан күзем алмый,
«Син кайда?» — дип, өзелеп дәшә идем.
Күңелемнән сиңа дәшә идем.
Сизенсә дө күңел бергәлеген, —
Язмыш безгә кырыс күз атты.
Син югалдың ерак юл чатында,
Миңа ятлар сөеп сүз катты,
Ялгызлыгым моңнар кузгатты.
Сүнмәс җырым син
Юлыма чыгасың,
Кулларың сузасың,
Оныттың, кадерлем, дисең дә.
Онытылмый назларың,
Яшьлегем язлары
Исемдә, исемдә,
Исемдә, исемдә.
Сәлам әйт, җил
Тугайларга сәлам әйт, җил,
Урманнарга сәлам әйт;
Тау башыннан ай калыкса,
Син аңа да сәлам әйт.
Сиңа юллар идем
Ал таң нурын сиңа юллар идем,
Күзләремнән үбеп уятсам,
Шул чак мине исләреңә төшереп
Күңел кылларыңны уятса…
Күңел кылларыңны уятса.
Сорнай моңы
Бер яшь егет, төн йокламый,
Өзелеп-өзелеп уйный сорнай;
Күңле бер яшь кызны уйлый:
Чәчләре төн, йөзләре ай.
Соң түгелдер
Ераклардан йолдыз әзли ярсу яшьлек,
Җирдә сүнмәс утлар барын сизмәенчә;
Беребез күктә, беребез җирдә торып калган,
Яшьлек чакның үтәрләрен белмәенчә.
Соңарган бәхет
Ник тыгын ашыктым,
Ник тагын ялгыштым,
Син диеп язмышым,
Син диеп язмышым,
Шул гомер эчендә
Инде мин кичергән
Газаплар азмы соң,
Газаплар азмы соң?
Соңардым
Көннәрнең, айларның, елларның
Исәбен хәтердән чыгардым.
Мин сиңа шулкадәр ашыктым!
Мин сиңа шулкадәр соңардым…
Соңга калдым
Эзләдем, тапмадым синең кебек мин,
Гүзәл чәчкәләрне җир йөзеннән.
Сиңа кайттым, иркәм, талпынып, очып,
Җитешмәдем — соңга калдым мин.
