Сүнмәс рәшә идең
Кайтуыңны көттем өмет өзми,
Минем өчен сүнмәс рәшә идең.
Кошлар киткән яктан күзем алмый,
«Син кайда?» — дип, өзелеп дәшә идем.
Кошлар киткән яктан күзем алмый,
«Син кайда?» — дип, өзелеп дәшә идем.
Күңелемнән сиңа дәшә идем.
Сизенсә дө күңел бергәлеген, —
Язмыш безгә кырыс күз атты.
Син югалдың ерак юл чатында,
Миңа ятлар сөеп сүз катты,
Ялгызлыгым моңнар кузгатты.