Сүнмәс рәшә идең

Кайтуыңны көттем өмет өзми,
Минем өчен сүнмәс рәшә идең.
Кошлар киткән яктан күзем алмый,
«Син кайда?» — дип, өзелеп дәшә идем.
Кошлар киткән яктан күзем алмый,
«Син кайда?» — дип, өзелеп дәшә идем.

Күңелемнән сиңа дәшә идем.
Сизенсә дө күңел бергәлеген, —
Язмыш безгә кырыс күз атты.
Син югалдың ерак юл чатында,
Миңа ятлар сөеп сүз катты,
Ялгызлыгым моңнар кузгатты.

Йортым минем

Алтын куллы авылдашлар ашыгалар,
Инде әзер, бизәп куйган кашагалар.
Баскычлары иркен, текә, биек,
Кызым көлә: «Монда ничек меним диеп?»

Сукмаклар чуалган

Сукмаклар чуалган, адреслар югалган,
Эзләргә үләннәр шытканнар.
Тик ялгыз йөрәкләр якын дус кирәккә
Бер-берсен эзләргә чыкканнар.