Ике канат

Гомер-елга ага, дулкын ярга кага,
Көннәр, төннәр санап, еллар артта кала.
Кул болгап озатты хыялый балачак,
Тик әти-әнигә мин һаман да бала.
Тигез мәхаббәткә шатлык өстәп тудым,
Тәүге адымымнан күпме гомер узган.
Таеп китмәс өчен тормыш сукмагында,
Әти белән әни һаман кулын суза.

Исән булсаң, әнкәй

Бүгенгедәй күз алдымда тора минем,
Әнкәй, синең назлы карашың.
Исән булсаң, очып кайтыр идем
Шәһәр белән авыл арасын.

Иң зур ялгышым

Үз кулларым белән бирдем бәхетемне.

Җир йотмаган мине нигә шул вакыт?
Бөтен гомеремне бирер идем хәзер
Әгәр ялгышларны булса туктатып.

Кадерле әнием

Зәңгәр күктә нурлы кояш балкый.
Җирдә балкый минем әнием.
Якты тормыш бүләк иттең, әни,
Минем өчен син бик кадерле

Кадерле әнкәемә

Безгә гомер биргән әүлия син,
Җир йөзендә балкып яшисең.
Бәгеркәем балаларың өчен
Иң-иң гүзәл газиз кешесең.

Балама!

«Балам кайта!» — диеп, газиз әнкәй,
Олы юлдан көтә, күзен алмый.
Ана йөрәгенең сагышларын
Бакчаларда үскән балан аңлый.

Безне көтәләр…

Мәшәкатьләр артты мәшәкатьләр,
Туып тора, һаман чиге юк.
Туган йортка никтер юллар төшми
Вакыт табыл булмый… Ни кылыйк?