Әбиләр чуагы (өченче вариант)
Күренеп күзләргә
Табигать үзгәрә.
Калдырып яшьлекне,
Керәбез көзләргә.
Күренеп күзләргә
Табигать үзгәрә.
Калдырып яшьлекне,
Керәбез көзләргә.
Сөйләреңне сөйләрсең син
Сөяреңме сөярсең.
«Каф таулары биек», димә,
Хәтта күккә менәрсең.
Ризыкларның муллыгыннан
Хәтта күзләр камаша.
Үзеңне бик шәп тоясың
Тәмле пилмән ашасаң.
Сизми калдык, кай арада
Үсеп җиткән балалар?
Орчык хәтлем иделәр бит,
Өрлек кадәр булганнар.
Үзләре дә инде хәзер
Әткәй-әнкәй булганнар.
Үбә үбә, чәчләреңнән сыйпап,
Иркәләми икән куенында,
Утларында яндыра да икән,
Бозларында туңдыра икән,
Утларында яндыра да икән,
Әй усал да икән бу дөнья.
Беркемгә юк кырын эшем,
Көннән-көн көндәш арта.
Гади булсаң, кыен икән,
Дус дигән дә бер сата.
Сүзен, көен әйбәт белми торып,
Матур җыр башлавы бик кыен.
Җанга якын җырны бик тиз таптык:
Син сүзләрен белдең, мин — көен.
Елга башы чишмә булса,
Гомер башы балачак.
Яшьлегемә юллар эзлим
Истә торганга һәрчак.
Үскәндә дә акыл белән үстең.
Йөр(е)мәдең безгә салышып.
«Мин үзем!» дип эшнең авырына
Тотындың син һәрчак ныкышып.
«Мин төпчек!» дип, төпле итеп,
Һәрбер эшне кылдың тырышып.
Яшәсәм дә еракларда
Тора алмыйм мин синсез.
Читкә типмә, авылкаем,
Буласым килми сансыз.