Язмышны узып булмый
Кайчан гына ике йөрәк
Гел бергә тибә инде.
Парлар булып бер ямь булып
Якты нур сибә инде.
Кайчан гына ике йөрәк
Гел бергә тибә инде.
Парлар булып бер ямь булып
Якты нур сибә инде.
Ходай безне сынаса да,
Язмыш безне кыйнаса да,
Сагышка юл куймабыз!
Без бит җиргә яшәр өчен,
Яшеннәрдәй яшьнәр өчен,
Җырлар өчен туганбыз.
Биләүдән кәфенгәчә кеше
Аңламый бәхетнең чын серен.
Улларың, кызларыңа үзең
Аңлатчы шул серне син, Тәңрем,
Саташсак та изге санап без
Алтын-көмеш белән тәхетне,
Без барыбыз синең балалар,
Кызганмыйча өләш бәхетне.
Син сорама миннән, сорама, —
«Яшәргә, дип, каян ут алдың?»!
Ярсу елгалардан, горур кыялардан,
Яшәүнең үзеннән көч алдым.
Ялгыз имән ярын эзли,
Иелә иңнәремә.
Керер идем кочагыңа —
Булмый, син йөрәгемдә!
Яңа йортның нигезендә
Талир тәңкәләр салдык.
Ташып торсын мында муллык,
Бәхет, татулык, саулык.
Яңа йортлар котлы булсын,
Табыннары мул булсын.
Дус-туганга, җыр-моңнарга
Урын иң түрдән булсын!
Ялгызлык ул сорап килми атын-затын,
Кырык чырасын токандырыр (кабыздырыр) ялгыз хатын.
Иреннәре онытмаган сөю татын (тәмен),
Йөрәгендә, йөрәгендә уттай ялкын.
Яллар итә-итә менәм
Янгантау баскычларын.
Йөрәк сереңне ачырга,
Йөрәк сереңне ачырга,
Булмады ачкычларым.
Тәмәкене тартмадым,
Эчә идем — ташладым.
Эшемнән дә вакытында
Өйгә кайта башладым,
Һай, шулай да эш харап:
Хатынга булмый ярап.
Ике күзе тулы яшь кенә,
Сызлану үтеп үзәгенә!
Һәр яңа көн — көрәш мәйданы,
Тешне кысып кирәк түзәргә!