Гәүһәр туй
Бер-бер артлы туйлар уза,
Көмеше, алтыннары.
Яшьләр һаман яп-яшь кала,
Ә гомер чаба ары!
Бер-бер артлы туйлар уза,
Көмеше, алтыннары.
Яшьләр һаман яп-яшь кала,
Ә гомер чаба ары!
Сары-сары гәрәбә,
Ярдан түбән тәгәрә,
Су төбендә калтыра,
Йолдыз булып ялтыра.
Сары-сары гәрәбә,
Югалмасмы әрәмгә?
Егет биргән муенса,
Нәрсә икән уенда?
Таң атканда уйланам,
Су акканда моңланам.
Таң нурында син йөзәсең,
Утларында мин янам.
Тын кич булып, хуш ис булып кердең,
Тын җил булып истең күңелгә.
Алар миңа гомерлекә микән,
Әллә микән бары бүгенгә?
Күзем төште сылу-чибөргө
Менә кайгы — инде нишләргә?!
Айлы кичләрен дә,
Ямьле көннәрен дө
Сине уйлыйм, Гүзөл-Гүзөлем.
Мин, мин — ал грейпфрут.
Ал мине, ал
Кулларыңа! Бармакларың… мин яратам
Син кагылганны.
Чәчәкләр сула дип, гомерләр уза дип,
Көз килде җиргә дип моңланма.
Кадерләрен белеп алтындай гомернең
Син яшәп калырга соңлама.
Гомерләр үтмәгән, көз әле җитмәгән,
Елыйбыз, көләбез — яшибез бит әле.
Кояш җылысын тоймаса,
Ачылмый гөлләр.
Айның да йолдызы барга
Яктыра төннәр.
Көтмәгәңдә иртә таңда назлап,
Тынган күңелемне уяттың.
Йөрәгемә дәртле ялкын өстәп,
Учагына сүнмәс ут яктың.
Чын мәхәббәт юк димә син.
Ничек инде булмасын.
Сүндерергә ашыкма син
Күңелеңнең кояшын.