Яшел үзәнлек
Туган якның гүзәл бер почмагы,
Идел буе — яшел үзәнлек.
Баш очында сайрый тургайлары,
Моңы бәгыреңне өзәрлек.
Туган якның гүзәл бер почмагы,
Идел буе — яшел үзәнлек.
Баш очында сайрый тургайлары,
Моңы бәгыреңне өзәрлек.
Кош кебек очып, гөлләрне кочып,
Бер колын уйный җәйге болында.
Сибелә иңенә, нечкә биленә
Ефәк яллары кояш нурында.
Таллыктагы ялгыз сандугачның,
Язгы җырын тыңлам юанам.
Әй, өлешем, чишмә ярына кил,
Көмеш сулар булып мин агам.
Әнкәм, башым иям синең алда,
Бурычларым, бәлки, азаер.
Күзләремә карап, балам, диеп
Миңа тагын бер ул елмаер.
Балачакта чишмә суын эчеп,
Тыңладым мин кошлар сайравын.
Чишмәләрнең моңлы чылтыраганын
Үсеп җиткәч кенә аңладым.
Урман эчләрендә урман,
Каен белән карама.
Янам синең утларыңда,
Ниләр табыйм дәвага?
Син минем үз илем, үз әнкәм, үз телем,
Син минем иң татлы җимешем.
Аерылып китсәм дә чит җиргә, еракка,
Моң булып төшемә керерсең.
Дулкын-дулкын булып кала
Агымсудан су алсаң.
Үкенерсең, Сылукаем,
Күз алдыңнан югалсам.
Кара бөдрә чәчләремне
Үрдерәсем килмидер…
Эчем ялкын, тышым салкын,
Белгертәсем килмидер.
Әтнә борынгы булса да,
Иске диеп әйтмәгез.
Яңа юлга алып чыктык,
Яңарачак Әтнәбез.