Кызлар бит ул кызыл алма
Кайчан алып уйнасам да,
Гармун алып кулларга.
Иң яраткан көйләремне,
Багышлыймын кызларга.
Кайчан алып уйнасам да,
Гармун алып кулларга.
Иң яраткан көйләремне,
Багышлыймын кызларга.
Күзләремә бакты ярым: —
Яр, — диде, —
Сиңа гына әйтер сүзем
Бар, — диде.
Иреннәрең синең, ярым,
Бал, — диде. (Хе)
Хәтеремнән һич китмисең,
Яр! — диде.
Күңелемдә хис учактай
Яр! — диде.
Инде нишлим синсез җирдә,
Яр! — диде. (Хе)
Аем минем син, кояшым,
Яр! — диде.
Дим ярында моңсу гына
Үсә куштирәккәем.
Куштирәк янында көтә
Сине яшь йөрәккәем.
Теләгем зур язгы кичтә
Тамчы булып тамарга.
Кереп татлы төшләреңә,
Серләреңне табарга.
Көтмәгәндә килеп син кушылдың
Күңелемдәге моңлы җырларыма.
Синең белән җырым әверелде
Болындагы чәчкә чыңнарына.
Кушылганнар юллар юлларга,
Кушылганнар куллар кулларга,
Йөрәкләрнең якын арасы,
Йөрәкләрнең якын арасы.
Чәчкәйләрең озын толым,
Алсу йөзең сөйкемле.
Бакча түтәлләрендәге
Мәк чәчәге шикелле.
Җанны салып калдыр идең
Бер күлмәк төсле.
Тик бу хисләр миннән күпкә
Көчле… үзсүзле…
Төш, сылуым, курай тартам,
Тыпырдатып бас;
Яшермәче йөзеңне, сылуым,
Француз яулыгыңны ач.
Җәйләр җиткәч, авылларга
Кайта кунак кызлары.
Шул кызларны күзләп йөри
Егетнең асыллары.