Көтелмәгән очрашу (беренче вариант)
Көтмәгәндә чыктың юлларыма,
Өмет белән карап күземә.
Тик гафу ит, көткән җавабыңны
Бирә алмам — сүзләр өзелә.
Көтелмәгән очрашу (икенче вариант)
Күпме юллар үттем, сулар кичтем,
Күпме еллар сине уйладым.
Хыялымда туган буйсыныңны
Төшләремдә күреп уяндым.
Көт, йолдызым
Яшлекнең дуамал чаклары,
Бик тарта шул туган якларым.
Кайтырмын, сагындым, кайтырмын,
Каршы ал син мине, якыным.
Көт, бәгырем
Көт, бәгырем, көткән язың сыман Яннарыңа тизрәк кайтырмын, Тәрәз төбендәге гөлең булып Таң алдыннан чәчәк атармын. Ышанма, син, кәккүк тавышына, Яшебезне сорап юрама. Безнең гомер яңа башланган чак, Иртә әле артка карарга. Сәхраларга чыксаң, тыңла, иркәм, Таң атуын, чишмә агышын, Син тоярсың сулар агышыннан Йөрәгемнең назлы сагышын. Ышанма, син, кәккүк тавышына, Яшебезне сорап юрама. Безнең … Читать далее
Көт, бәгърем
Саубуллашу җиңел буламы соң —
Тагын калдым юллар чатында.
Кар көртләре күмде юлларыңны,
Озак йөри язган хатың да.
Көт әле, дисең
Аңлый алмыйм мин, аңлый алмыйм мин —
Әллә сөясең, әллә сөймисең?
Уза гомерләр, уза гомерләр,
Көт әле, дисең, көт әле, дисең.
Көт кенә сагынып
Көнне көн диеп тормам,
Төнне төн диеп тормам.
Көнен, төнен килермен, /Көнен, төнен барырмын,/
Бик сагындым диярмен. /Яннарыңда калырмын./
Көт кенә сагынып,
Көт кенә сагынып мине!
Көт
Давылны давыл димәм,
Явымны явын димәм,
Таш яуса да, таш яуса да чыдармын,
Сиңа юлга, сиңа юлга
Чыгармын, чыгармын.
Көнләшәм
Яннарыңда кызлар булса,
Кызлардан, кызлардан көнләшәм,
Иренеңә карлар кунса,
Карлардан, карлардан көнләшәм.
Көнләшмә (беренче вариант)
Көнләшмә, җанкаем, чит ярлар
Мин диеп беркөнне җан атса.
Көнләшмә, кемедер өзелеп,
Ут йотып, мине бик яратса.
