Мин — яфрак, син — чәчәк
Һәркемнең дә үз чәчәге бар,
Табигать шуңа күнеккән.
Без дә бит табигать баласы,
Табигать гөле иркәм.
Мин — умырзая
Мәхәббәт дулкын,
Җаным ут ялкын.
Үз ягым якын,
Булса да салкын.
Мин — ак җилкән
Һич шикләнмә, чакыр ерак ярларга!
Пар канатлы күңел канат кага.
Зәңгәр диңгез арабызда ятканга,
Мин — ак җилкән, ак дулкыннар ярам.
Мин яраттым сине, яраттым
Мин яраттым сине, яраттым,
Иң саф сөю белән яраттым.
Мин җан аттым, син, дип җан аттым,
Карлыгачым (сандугачым), диеп яраттым.
Мин яраттым
Мин яраттым сине, яраттым,
Иң саф сөю белән яраттым.
Мин җан аттым, син, дип җан аттым,
Карлыгачым, диеп яраттым.
Мин яратам, ә син — юк әле!
Сиңа ярты җаным ярып бирәм,
Бөтенесен бирсәм — үләрмен.
«Юләр икән!» («Юләр дә бу!») диеп аптырама,
Сине яратканга юләрмен.
Мин яратам сине (өченче вариант)
Әллә инде ялгыш күрдем,
Әллә инде язмыш тиде,
Юлларымда сине очраттым.
Күңелемнең бар назларын,
Җылылыгын, матурлыгын
Бер карашың белән уяттың!
Мин яратам сине (беренче вариант)
Синең күңел әйтерсең лә ап-ак бер кыш,
Үзе йомшак, үзе сап-салкын.
Кышкы кояш кебек саран синең назың,
Тик хисләрең генә гел ялкын.
Мин яратам сине (икенче вариант)
Күпме дөньяда кайгылар,
Күпме дөньяда хәсрәтләр!
Берни дә тормый,
Беркем кирәкми,
Сакла безне ялгызлыктан…
Мин яратам сине,
Мин юксынам сине…
Сакла безне ялгызлыкта.
Мин яратам гашыйкларны
Мин яратам гашикларны,
Гашыйклар матур була.
Назлап сөйгән кыз алдында
Егет тә батыр була.
