Ябалаклап ява карлар
Яңа яуган карга басып
Тагын Яңа ел килә.
Чыксам аны каршыларга
Я моңаям, я көләм.
Яңа яуган карга басып
Тагын Яңа ел килә.
Чыксам аны каршыларга
Я моңаям, я көләм.
Җырларга мин шәптән түгел, дуслар,
Тик мин җырны үлеп яратам.
Бөтен шатлыгымны җырга салам,
Кайгымны да җырлап таратам.
Әллә кайларга ашкынам,
Әллә нишләрдәй булам.
Упкын кебек күзләреңә
Очып төшердәй булам…
Әкиятсез бала бала булмый,
Мәхәббәтсез — шагыйр шигырсыз.
Әкиятемне тартып алмасаңчы,
Калдырмачы мине син җырсыз.
Фәкәт синең өчен бу җырларым
Рәхмәт сүзе булып тезелсен.
Умырзая кебек языбызның
Зәңгәр гөле булып өзелсен.
Әнкәем, бәгърем, алдарак китсәм,
Кайгырма һич минем китгәнгә.
Кайгырсаң, тик кайгыр минем бары
Ак каенны әнкәм иткәндә.
Тәүге кабат бергә печән чаптык…
Төзәк кенә тауның битендә.
Шул көн исеңдәме синең, әнкәй?
Шул көн минем һәр чак исемдә.
Нигә моңлы икән таңдагы җыр!
Ярып керде ул җыр йөрәккә.
Төпсез упкыннарга очкан мәлдә
Таяндым мин шушы терәккә.
Чыңрый-чыңрый очып килә
Чыңрау торнакай.
Уралыңнан сәлам диде
Чыңрау торнакай.
Уралымның иркен күкрәгендә
Азат шоңкар горур очканын
Карыймын мин чиксез шатлык белән:
Дан сиңа, дан, Башкортостаным!