Исәнлек — зур байлык
Бармак кына авыртса да
Күңел төшә, кәеф юк.
Исәнлекнең кадерен белеп,
Шөкер итеп яшәек.
Тормыш
Иман бирсен Ходай
Бу дөнъяда ни бар үзең белән,
Фаныйлыктан алып китәрлек.
Иман бирсен Ходай зиһенемә,
Мәңгелеккә генә җитәрлек.
Игелекле бала бул
Бу фани дөньяга бер генә килгәнбез,
Китәсе һәркемгә билгеле.
Шуңа үз гомереңне багышла сөюгә,
Пар түгел йөрергә тилмереп.
Зөлхәбирә
Зөлхәбирә китап укый,
Кыя шәлен ябып башына*.
Зөлхәбирә үксеп елый,
Хур булдым дип кеше каршында
Ике килми бу гомерләр
Әйдә дускай ал кулыңа
Моң сандыгы гармуның.
Уйна әйдә моңлы көйләр
Сиртеп күңел кылларын.
Изге көзге
Урап туган йортка кайттым,
Иске көзгегә мин бактым:
«Таныйсыңмы, көзге, син мине?»
Көзге миңа җавап бирми,
«Саумы, саумы, улым”, — дими,
Еллар аямаган бит сине.
Зәки Вәлиди көе (җыры) /Эскадрон/
Батыр егет килә ат өстендә,
Аты уйный авызын тартканда.
Булат савыт кигән, сөңге тоткан,
Ташны яра (ташлар оча) уклар атканда.
Елый икән, елый ирләр дә
Өметсездән чара таба алмый,
Әрнү соңгы чиккә җиткәндә,
Күз яшьләрен күрсәтмичә, качып
Елый икән, елый ирләр дә.
Еллар чакыра
Еллар чаба арымый,
Артка таба карамый.
Яшьлек кала кул болгап,
Гүзәл таңнарын уйлап.
Елгалар төнен серләшә
Елгалар төнен сөйләшә
Болыт тауларга кунгач.
Йөрәкләр төнен серләшә
Аяк тавышы тынгач.
