Рәхмәт җыры
Бу дөньялар ике килми безгә,
Кадерен белеп калыйк без.
Ягымлы да әткәй-әнкәйләрнең,
Бөеклеген инде аңлыйк без.
Бу дөньялар ике килми безгә,
Кадерен белеп калыйк без.
Ягымлы да әткәй-әнкәйләрнең,
Бөеклеген инде аңлыйк без.
Бу дөньялар парлылар өченме,
Ник бәхетсез була ялгызлар?
Авыр сүзләр әйтеп рәнҗетмәгез,
Аларда да хисле йөрәк бар.
Ак чәчкәгә сине тиңлимен,
Болоннарны буйлап эзлимен.
Сөю серләремне сөйлимен,
Синсез яшәү ямен күрмимен.
Синең кара күзләрең,
Балдай татлы сүзләрең —
Күңелемне арбады,
Йөрәгемне яулады.
Колагымда чыңлый әле булса,
Күңелемдә калды сакланып: —
Мин барыбер сиңа бәхет бирә
Алмас идем, — дидең, акланып.
Бу дөнъяда ни бар үзең белән,
Фаныйлыктан алып китәрлек.
Иман бирсен Ходай зиһенемә,
Мәңгелеккә генә җитәрлек.
Таш утыра йөрәгмдә
Син кабызган ярада.
Кояш нуры сүнгән кебек
Хәзер безнең арада.
Сәлам бирәм сезгә,
Сәлам алам сездән,
Дуслар сәламләшик без!
Сәлам биреп, сәлам алып,
Исәнләшеп без яшик (яшикче)!