Язлар булып кайт
Матур булып кердең тормышыма,
Матур булып киттең син миннән,
Үз үземне ничек юатсам да,
Аерылу авыр бит синнән.
Ургылып ла керсез күңелемнән
Челтери шул моңнар чишмәсе,
Шул чишмәнең борма юлларыннан
Алып сине килә китәсе.
Матур булып кердең тормышыма,
Матур булып киттең син миннән,
Үз үземне ничек юатсам да,
Аерылу авыр бит синнән.
Ургылып ла керсез күңелемнән
Челтери шул моңнар чишмәсе,
Шул чишмәнең борма юлларыннан
Алып сине килә китәсе.
Гөрләвекләр гөрләп ага,
Җырчы кошлар канат кага,
Казаныма якты яз килгән.
Еракларга яңг(ы)рый азан,
Моңнарга күмелә Казан —
Мондый гүзәллекне кем күргән?
Ләйсән яңгыр ява шыбыр-шыбыр,
Җил пышылдый сөю сүзләрен.
Язның назын, иркәләрен тоеп
Сиреннәр дә ачкан күзләрен.
Яңа яуган карга басып
Тагын Яңа ел килә.
Чыксам аны каршыларга
Я моңаям, я көләм.
Юллар көтә, юллар көтә,
Юллар көтә тагы да!
Үз юлымнан җилдерәмен
Язмышым кочагына.
Паровоз чакыра тагын
Ерак җирләргә,
Өйдә яту эшмени ул
Бездәй ирләргә!
Кеше аягы басмаган
Ком-чүлләрдә, сазларда
Тимер өзәр шәп егетләр
Көн-төн юллар салалар.
«Гомер узган», — дип уфтанма,
Узмагандыр әле ул.
«Йөрәккәем», — дип сыкранма,
Тузмагандыр әле ул.
Яшьлектә сөйгәннәр,
Сез кайсы илләрдә?!
«Бергенәм минем!..» — дип
Дәшәсез кемнәргә?
Кояш чыгу беләнмени
Җанда болытлар булгач.
Ярың булу беләнмени
Күңелең тулы зар булгач.