Яратып кал җирдә
Ерак-еракларда, якты күлдә
Су өстендә үсте чагылып
Шау яшьлегем, дөнья кәрванына
Минем еллар китте агылып.
Ерак-еракларда, якты күлдә
Су өстендә үсте чагылып
Шау яшьлегем, дөнья кәрванына
Минем еллар китте агылып.
Кичә томан иде
Күңел ярында.
Кичә үзәк өзде
Салкыннар.
Бүген язлар килсен өчен,
Гөлләр үссен өчен,
Ярый әле син бар,
Әле син бар.
Өзелеп яратканнар күп,
Бар соңлап табышканнар.
Бик бәхетле бу дөньяда
Яратып кавышканнар.
Уфтану зарлардан арыныйк,
Йөрәккә яңы җыр кабызыйк.
Җыр булсын зур хисләр кулында,
Яктырсын дөнъялар мәхәббәт җырыннан.
Яратырга килдек без бу җиргә,
Яратмаган йөрәк яналмый;
Яратмаган йөрәк — йөрәк түгел,
Яналмаган йөрәк кирәк түгел, —
Яратмыйча безгә ярамый.
Күзләреңә дөнья сыйган,
Төсем синдә күренә.
Йөзләреңнән нурлар җыям
Күңелемнең түренә.
Көннәр түгел, айлар, еллар буе
Очрашуны көттем тилмереп.
Яратулар сине җиңел иде
Күзләреңдә ялкын ут күреп.
Гасырдан гасырга, ерактан
Җыр булып чыга ул йөрәктән.
Сихри сүз, нинди ул тылсымлы.
Яратам, сине мин яратам!
Әллә кайдан килде бу ярату,
Дөнъялардан туйган чагымда.
Күк күкрәтеп яшен яшнәп төбә,
Яңгыр булып яуды җаныма.
Минем өчен генә тудыңмы син,
Минем өчен генә үстең ме?
Минем өчен, мәллә, минем өчен,
Башка галәмнәрдән күчтеңме?