Әткәй йорты (икенче вариант)
Бал кортлары геүләп куанадыр
Чук юкәләр чәчәк атканда,
Мин шатланам туганнарым (абый-энем) белән
Әткәй нигезенә кайтканда!
Бал кортлары геүләп куанадыр
Чук юкәләр чәчәк атканда,
Мин шатланам туганнарым (абый-энем) белән
Әткәй нигезенә кайтканда!
Әткәй киткәч, ятим булып калдык,
Моң югалды, сүнде инде жыр,
Әнкәй безне юатырга теләп,
Әйтер иде: «Бер көн ул кайтыр.»
Яшәүләр җиңел булмаган,
Зарланмаган, беләбез.
Әткәй тауда печән чаба.
Булышырга менәбез.
Әткәй гомер буе күк ат җикте,
Канатында нурлар уйнады,
Үз йөрәккәйләрен жәлләмичә
Бала бәхетләрен уйлады.
Әткәй киңәшләре кирәк
Үсеп буйга җиткәндә.
Әнкәй догалары кирәк
Еракларга киткәндә.
Рәхмәтләрне сезгә әйтер өчен
Бармы икән сүзләр дөньяда?
Бәхет ташый безнең күңелләрдән
Әткәй-әнкәй имин булганда.
Әткәй — әнкәйләрне сайламыйлар,
Безгә гомерләр биргәннәр алар.
Нинди генә хәлдә булсалар да,
Дөнъяда бер булып калалар.
Кайда гына булсам да мин
Йөрәк сезне сагына.
Әткәй — әнкәй ничек микән?
Сорау сеңгән җаныма.
Әти, бәгърем, бик еш искә төшә
Яннарыңда үскән чакларым.
Ул елларны күң(е)лем бик кадерләп,
Бәйрәм кебек күреп саклады.
Килгән чакта газиз бу дөньяга
Пар канатлар миңа бирелгән.
Тик әтием безне ташлап киткәч,
Сыңар канаткаем бөгелгән.