Авыл кызы (икенче вариант)
Мин — авылның гади кызы,
Авылда туып-үскән.
Шуңа минем күңелемә
Сандугач моңы күчкән.
Мин — авылның гади кызы,
Авылда туып-үскән.
Шуңа минем күңелемә
Сандугач моңы күчкән.
Көеп-яну язмыш утларында,
Мәхәббәтем белән чорналган.
Югалдың син, әммә, кире кайттың,
Соңлап килдең, җырлар җырланган.
Авырлыклар иңнәреңне баскач,
Бөгелеп лә генә төштең син,
Үткән көннәреңне барлый-барлый,
Өметеңне генә өздең син.
Рәхмәт сезгә, әткәй-әнкәй,
Гөл бакча бит күңелегез.
Теләкләрнең изгеләрен
Җырым сезгә җиткерсен.
Туктап калдым тормыш юлларымда,
Утыр әле, әнкәй, яннарыма.
Кайгыларга нихәл (ничек) түзәем,
Серләремне кемгә сөйләем.
Әткәй гомер буе күк ат җикте,
Канатында нурлар уйнады,
Үз йөрәккәйләрен жәлләмичә
Бала бәхетләрен уйлады.
Әнкәемнең иңнәренә
Әткәем яулык салды.
Бу бәхетле мәлләрен
Хәтерем тотып калды.
Сагынсаң, саргайсаң,
Хәбәр сал җилләргә.
Мин килеп җитәрмен
Син көткән җирләргә.
Туган ягым Дим буйлары, Үзәнеңдә әрәмә. Әрәмәгә барсам, әнкәй, Озакласам, әрләмә. Әрәмәдә пешкән диләр Шомырт, балан, бөрлегән. Яшь кояшлы булгангадыр, Җимеш иртә өлгергән. Чакыра төсле үзенә Куак артыннан куак. Әйтерсең дә, бала чагым Яшенеп тора сымак.
Зиянчура, син бит гүзәл җиркәй, Әсир иттең мине мәңгегә. Синең язмыш булды минем язмыш, Минем язмыш синең җиреңдә. Нинди генә җирләр гизмәдем, Синнән гүзәл җирне күрмәдем. Нинди генә сулар кичермәдем, Һәр чак, Иек, сине ислимен. Тауларына, урман-кырларыңа, Гөлләреңә карап туймадым. Ә кошларның сихри тавышларын Моңнарыма салып җырладым. Нинди генә җирләр гизмәдем, Синнән гүзәл җирне күрмәдем. … Читать далее