Моңсу көзем
Көзге яфрак коела,
Агым су өсләренә,
Карап җеләпләр калдым
Саргайган төсләренә.
Карап җеләпләр калдым
Саргайган төсләренә.
Көзге яфрак коела,
Агым су өсләренә,
Карап җеләпләр калдым
Саргайган төсләренә.
Карап җеләпләр калдым
Саргайган төсләренә.
«Диңгеземдә — дөньям», — дигән моряк
Хыялланып җирен сагынган,
Акчарлаклар түгел күңелендә,
Җанкаена тургай кагылган.
Дөньялары шундый инде,
«Мода» дигән нәрсә бар.
Шуңадыр, күп хатын кызлар
Киеп йөриләр чалбар.
Йөрәгемне учым белән
Кысып тоткан чакларда,
Киңәш бирәсең — йөрәкне
Киләчәккә сакларга.
Минутларны ник саныйсын,
Вакытың бик тар мәллә?
Тәрәзәдән ник карыйсын,
Җиккән атың бар мәллә?
Мине юллар, юллар чакыра…
Чакырган юл якын дус кебек;
Мине якын дусым чакыра икән —
Ерак аралар җирдә юк кебек,
Чакырган юл якын дус кебек.
Сагындым чишмәләр суларын,
Иренне өшеткән салкынын.
Мин, авыл баласы, сагындым
Исләрен ю(ы)ртак атының.
Аһ, бу көзге кичнең зәңгәрлеге,
Урамнарга сихри моң тулган.
Айлы кичтә балкып килер идем
Диярсең дә — инде мин булмам.
Мәтрүшкәләр, кипкән мәтрүшкәләр,
Ераклардан әнкәм җибәргән.
Мәтрүшкәләр, кипкән мәтрүшкәләр
Туган кырларымда тибрәлгән.
Мәк чәчәген өздем ялгыш кына,
Чүп үләне белән бутадым.
Мәк чәчәген, белми киләчәген,
Үз кулларым белән утадым.