Бер син генә
Әллә нинди моңнар ишетәм
Сандугачлар тавышында.
Шатлыгым да,
Сагышым да
Тик син генә,
Бер син генә.
Әллә нинди моңнар ишетәм
Сандугачлар тавышында.
Шатлыгым да,
Сагышым да
Тик син генә,
Бер син генә.
Бик сагынган чаклар була сине,
Тугры Тукай, тугры Габдулла.
Ай күрде дә, кояш алды сине
Мәңге янар өчен халкыңа.
Бик сагынган чакларымда
Төшләремә керсәңче.
«Сагыш төсе нинди була?» —
Йөзләремдә күрсәңче! Әе! (Әе, әе!)
«Сагыш төсе нинди була?» —
Йөзләремдә күрсәңче!
Гомеркәем үтә еракларда,
Сагындырган дуслар, туганнар.
Туган якны ташлап китмәсәң дә,
Йөртә бит ул язмышлар.
Бик сагындым сине, яшьлегем,
Сагышларым баса иңнәргә.
Бер кайтасы иде яңадан,
Гомер язындагы көннәргә.
Бик сагындым сине, яшьлегем.
Бик сагындым сине, яшьлегем,
Сагынгандай кошлар язларны.
Бер тоясы иде яңадан,
Шул язларда калган назларны.
Бик сагындым сине, яшьлегем.
Авыл урамын томан каплаган,
Беркем дә чыкмый бикле капкадан,
«Балам, саумы син? Кайттыңмы?» — диеп,
«Ерак юлдан ардыңмы?» — диеп.
Яшьлек таңында
Елга ярында
Кабат кайтыр дип, мин сине көттем.
Карап күзгә күз,
Әйтмичә бер сүз
Күрешербез диеп мин өмет иттем.
Җәйләр үткәч, ялгыз каен үкси,
Үзәкләре сызлый уелып.
Үзенә иш көтеп яши сыман,
Җилләр куенына сыенып.
«Оча алмый самолетлар,
Юлга чыкмый кошлар да»,
Дип уйлама, әгәр быел
Кайталмасам кышларда…
Бу кырлар, бу үзәннәрдә минем
Эзләрем бик иртә салынган.
Кайтам, кайтам туган якларыма —
Талларыма хәтле сагынган.