Өфеләргә барам әле
Өфеләргә барам әле
Ул — минем гүзәл калам.
Анда үткән һәр минутым
Мәңге күңелдә кала.
Өфеләргә барам әле
Ул — минем гүзәл калам.
Анда үткән һәр минутым
Мәңге күңелдә кала.
Мин әнкәемне төшемдә күрдем,
Иртән гөлләргә су сибә иде.
Иркә гөлләрдәй әнкәй безне дә
Иркәли иде, гел сөя иде.
Туган яктан киткән чакта
Сагынмам кебек иде.
Йөрәктә сагыш утлары
Кабынмас кебек иде.
Кил әле син Сарманайга,
Көтәрмен юл чатында.
Сиңа әйтер сүзләрем бар
Тик икебез хакында.
Киттең дә оныттың,
Араны суыттың,
Ә өмет сүнмәде, сүнмәде.
Ул кайтмый диделәр,
Гөлләрем шиңделәр,
Тик күңел күнмәде, күнмәде.
Зәңгәр күлләр, зәңгәр күлләр
Урмандагы аланда.
Күңел сагышларын басам,
Шул күлләргә барам да.
Яшьлек таңында
Елга ярында
Кабат кайтыр дип, мин сине көттем.
Карап күзгә күз,
Әйтмичә бер сүз
Күрешербез диеп мин өмет иттем.
Агыйдел буенда үстек,
Яшибез Дүртөйледә,
Бездә халык эшкә уңган,
Тыйнак та, сөйкемле дә.
Әллә ли, һиллә лә,
Тыйнак та, сөйкемле дә.
Безнең үткән көннәр,
Йокламаган төннәр
Искә төшә еллар үтсә дә.
Үскән чагыбызда
Без салган сукмаклар
Күптән инде җуелып бетсә дә.
Имтиханнар инде артта калды,
Җыелыштык соңгы кичәгә,
Һәркем тоя үзен әзер итеп
Таулар, диңгезләрне кичәргә.