Үр җаным, миләүшәләр!

Минем сиңа әйтер сүзләрем бар,
Тик күрешкәч (күрешкәндә) зиһен тарала.
Күпләр безгә никах укымаса,
Гаделлек юк, димәк, дөнъяда.

Үзең бүләк (икенче вариант)

«Туган көнең белән котлыймын!» — дип мине,
Ак чәчкәләр сиптең юлыма,
Син бит үзең бүләк,
Парлап типсең йөрәк,
Куларыңны бирче кулыма.

Үзең кояш булгансың

Туфрагыңа, әнкәй, гөлләр чәчтем,
Сулар сибеп таңнар атканда.
Тыныч йокы берүк теләсеннәр,
Алар сиңа кояш батканда.

Үзең сизмәдең

Күкләреңдә серле йолдыз булып,
Яшерен генә сине күзләдем.
Төннәр буе сөеп, назлап чыктым,
Ярый әле үзең сизмәдең.

Үкенергә хәзер, җаным, соң!

Һәр сулышны «син» дип алганда,
Синең өчен көеп янганда,—
Хыянәтең кисте барысын,
Үкенергә хәзер, җаным, соң!