Үп син мине!
Үп син мине иренемнән,
Сусылларың беткәнче!
Иңнәремнән кочып алып,
Күзләремә генә багып,
Үп син мине, әйдә, үп!
Үп син мине иренемнән,
Сусылларың беткәнче!
Иңнәремнән кочып алып,
Күзләремә генә багып,
Үп син мине, әйдә, үп!
Минем сиңа әйтер сүзләрем бар,
Тик күрешкәч (күрешкәндә) зиһен тарала.
Күпләр безгә никах укымаса,
Гаделлек юк, димәк, дөнъяда.
«Туган көнең белән котлыймын!» — дип мине,
Ак чәчкәләр сиптең юлыма,
Син бит үзең бүләк,
Парлап типсең йөрәк,
Куларыңны бирче кулыма.
Туфрагыңа, әнкәй, гөлләр чәчтем,
Сулар сибеп таңнар атканда.
Тыныч йокы берүк теләсеннәр,
Алар сиңа кояш батканда.
Күкләреңдә серле йолдыз булып,
Яшерен генә сине күзләдем.
Төннәр буе сөеп, назлап чыктым,
Ярый әле үзең сизмәдең.
Нәрсә булды йөрәгемә,
Сөйми, көнләми иде.
Ут йоткан чакларымда
Болай дөрләми иде.
Син диеп, җан атып йөредем,
Онтылып һәм үлеп яраттым.
Килмәдең, башканы яр иттең,
Хисемне кемнәргә тараттың?
Һәр сулышны «син» дип алганда,
Синең өчен көеп янганда,—
Хыянәтең кисте барысын,
Үкенергә хәзер, җаным, соң!
Очрашырга чакыр мине,
Көтә-көтә таң атыр.
Ләкин мин килмәм яныңа,
Ә син барыбер чакыр!
Егет:
Юлымда очрарга
Тиешле язмы син?
Синнәнме башларга
Мәхәббәт язмышын?