Үзем аңлап алдым
«Сиңа атап яздым бу көйне» — дип
Миңа матур Бер көй уйнадың.
Яратулы назлы караш белән
Минем йөрәгемне яуладың.
«Сиңа атап яздым бу көйне» — дип
Миңа матур Бер көй уйнадың.
Яратулы назлы караш белән
Минем йөрәгемне яуладың.
Үзем генә белгән юллар белән
Төшләремә кереп керәсең.
Сиңа гына сөйләр сүзләрем (серләрем) бар,
Бар әле, бар сине күрәсем.
Мин бит сине үзем эзләп таптым,
Ни өчен соң кочып сөймәскә?
Йөрәгемдә янган утлы хисләр
Синең өчен мәңге сүнмәскә?
Янган йөрәк, әйдә, яна бирсен,
Сөя белә, димәк, шашынып.
Бу дөньяда шулай яшәү рәхәт —
Бер-береңне торсаң сагынып.
Аңлатырга йөрәк хисләремне
Җитмәс кебек минем сүзләрем,
Үзең аңла инде, үзең аңла,
Нигә уйчан карый күзләрем.
Җырласам да, назлап, тибрәталмам
Күңелеңнең нечкә кылларын.
Үзең аңла инде, үзең аңла,
Нигә моңлы минем җырларым.
Нигә икән синең исемеңне
Кушар һаман моңлы җырларга?
Мәхәббәтем — бәхеткәем минем
Тулып агар микән ярларга?
Үпкәләмә миңа, үпкәләмә,
Үпкәлә син көзге җилләргә.
Миңа кала бары сагышлысы, —
Уйларымны җилләр җилгәрә.
Үрмәгөлләр бөредә,
Язлар ямьгә төренә.
Мәхәббәтең үрмәгөлдәй
Йөрәгемә үрелә.
Үткәннәргә тагын кайттым әле
Тарайганнар таныш урамнар.
Эзләреңне синең күптән инде
Күмеп киткән карлы бураннар.
Кышкы юлда юк шул тузаннар.
Үтми торчы гомер көт әле,
Бераз гына сабыр ит әле.
Яшьлек язларыннан,
Сөю назларыннан
Аерыласы килми бит әле.
Кеше килгәч якты дөнъяга,
Күктә бер йолдыз кабына.
Минем дә йолдызым
Яктырта юлымда.
Ул тора язмышым сагында,
Көч бирә арыган чагымда,
Туры юл күрсәтә адашып калганда.
Күңелем моңнарга тулганда.