Син янымда булмагач (Сандугач)
Сандугачны тынлый алмыйм,
Күңелләрем тулганга.
Миндә бер сандугач идем
Син янымда булганда.
Сандугачны тынлый алмыйм,
Күңелләрем тулганга.
Миндә бер сандугач идем
Син янымда булганда.
Таңда сүнсә кич кабына
Күк йөзеңдә йолдызлар.
Йолдыз янар минем йөрәк
Гел сине сагынып сызлар.
Татлыларның иң татлысы —
Син тыелган җимешем.
Үрелсәм дә буем җитмәс,
Ах, бигрәк биексең.
Аңламас мине башкалар,
Хисләремне сөйләсәм.
Сокланам тик читтән генә
Син теләсәң, таң чыклары булып
Алларыңа тамар идем мин.
Яннарыңа җылы җилдәй исеп,
Ефәк чәчең тарар идем мин.
Сары сандугачым
Өзлеп сайрыйсың нигә?
Синең иреннәрең
Насыйп иткән соң кемгә?
Син — күңелем талларына
кунаклаган былбылым;
җан тартканым,
ямь тапканым,
тик минеке булгырым!
Ни генә булса да арада,
Син минем ин соңгы сөюем,
Син минем ин соңгы мәхаббәт,
Иң соңгы януым, көюем…
Эндәшмисең, ник дәшмисең,
Килмиме сер бирәсең?!
Сер бирсәң дә, бирмәсәң дә
Син минеке генәсең.
Телмә лә бәгъерне, җанымны,
Моң сагыш утында яндырма.
Өзелгән чәчәктәй, чәчәктәй сулырмын,
Син мине ятларга калдырма!
Синсез килгән шатлыкларым
Шатлык булмаган икән.
Куанычларым булса да,
Дөнъя шатлыкка тулса да,
Күңелем тулмаган икән.