Синең өчен генә
Язлар булып төшләреңә керәм,
Кар буранлы кышкы төннәрдә.
Тамсы булып керфегәңә кунам,
Үзәк өзгеч салкын көннәрдә.
Язлар булып төшләреңә керәм,
Кар буранлы кышкы төннәрдә.
Тамсы булып керфегәңә кунам,
Үзәк өзгеч салкын көннәрдә.
Яңгыр ява иде көзге кичтә,
Мин очраттым сине, кадерлем.
Сулы чәчең, моңсу карашыңны
Бүгенгедәй ачык хәтерлим.
Шул мизгелдән минем йөрәк яусыз
Бирелде тик сиңа әсиргә.
Синең мәхәббәтсез сулырмын дип
Секунд саен күңел ачына.
Синең эзләр тауга алып менә,
Синең эзләр алып чыга язга.
Тауга менәм, чыгам ерак язга,—
Җылы яңгыр ява, көн аяза.
Синең күзләр якты йолдызлардай
Нур сибәләр, ялкын сибәләр.
Йә еласын мындый матур күзләр
Кемне икән өзелеп сөяләр?
Күзләрең якты йолдыздай,
Нурлы кояштай якты.
Синең күзләр йөрәгемдә
Мәхәббәт утын якты.
Бу язларда сине көттем,
Уйладым мин сине генә.
Беркем белмәгән серемне
Тыңлады тик сирень генә.
Сине күрсәм, сине күрсәм,
Сагышларым уяна.
Сине күрсәм, сине күрсәм,
Сагышларым уяна да,
Йөрәгем утта яна.
Сиңа бактым, синдә таптым
Күңел көткән сөюне.
Ул тылсымлы сөю белән
Бергә яну-көюне.
Син әле, син әле
Язмышым бүләге!
Кил әле, кил әле!
Сөямен бел әле!
Син үлгәнче мине сагынырсың,
Күз алдыңнан китмәм гомергә.
Минем сөю якты хәтер булып,
Синең белән йөрер гел бергә.