Тормышка җыр
Тәү башлап чәңгелдәк эченнән
Дөньяга яңгыраган бер тавыш.
Шушы көннән башлап яшәргә
Кабул итеп алган бу тормыш.
Тәү башлап чәңгелдәк эченнән
Дөньяга яңгыраган бер тавыш.
Шушы көннән башлап яшәргә
Кабул итеп алган бу тормыш.
Яшьлекнең таңында мин күпме
Хыялый сарайлар кормадым!
Хыялны канатлы кош итте,
Туган җир, тик синең җырларың.
Дулкынланып тирбәлә җыр:
Сандугач кунмас инде.
Ямьле булса да торган җир,
Туган җир булмас инде.
Сакмар-суның буйларында
Яңгырый тальян моңнары;
Ил сакларга яуга китә
Уралтауның уллары.
Сәлам сезгә, дуслар — туганнар —
Йөрәкләре моңга тулганнар!
Хозур Урал — безнең илебез,
Чәчәк атсын газиз җиребез.
Синсез үтә, тиңсез үтә
Иртәләрем, кичләрем…
Айлар буе, еллар буе
Юксындырсаң, нишләрмен?!
Басу уртасында — яшел утрау,
Учма-учма каен, наратлар.
Яшел сагыш булып сибелгәннәр
Авылларсыз калган зиратлар.
Яшәр идем мин бу җирдә
Былбыл булып кына,
Сайрар идем көйләремне
Талга кунып кына…
Син киткәннән бирле күңелем
Уйда минем, сагышта,
Очрамыйсың юлларымда,
Күренмисең ялгыш та.
Уфтану зарлардан арыныйк,
Йөрәккә яңы җыр кабызыйк.
Җыр булсын зур хисләр кулында,
Яктырсын дөнъялар мәхәббәт җырыннан.