Уйна, агымсу
Авылымның гүзәл табигате:
Хәтфә болыннары, таулары.
Уйсулыклар, җиләк аланнары,
Чишмә, инешләре, таллары.
Кушымта:
Сандугачлар җыры белән назлап,
Кояш сибә иркә нурларын.
Агымсулар моңын көйгә салып,
Үстерәсең газиз улларың.
Авылымның гүзәл табигате:
Хәтфә болыннары, таулары.
Уйсулыклар, җиләк аланнары,
Чишмә, инешләре, таллары.
Кушымта:
Сандугачлар җыры белән назлап,
Кояш сибә иркә нурларын.
Агымсулар моңын көйгә салып,
Үстерәсең газиз улларың.
Ак болытлар ага,
Сулар ярга кага,
Тирбәлә җәй туган ягымда.
Тауларына менсәм,
Җылы җилләр исә,
Киң офыклар сыя җаныма.
Туган якка кайтам
Ямьле җәйләр җиткәч,
Сандугачлар сайрап каршылый.
Каеннарга әйтәм
Кайнар сәламемне
Яннарыннан үтеп барышлый.
Кешене иленнән, йортыннан аерып,
Йөрткән күп юллар бар, җилләр бар.
Хәтердән җуелып, йөрәктән уелып.
Онытылып калган күп җирләр бар.
Ә сине, ә сине, ә сине, туган як,
Бар микән сагынмый торган чак?!
Күкрәгемдә бер җыр талпына
Туган җирем, синең хакыңда.
Сөюемне сөйләр җырымны
Отып алсын иде халкым да.
Туган ягым каеннары калалар инде,
Озатыша баралар инде,
Йөрәгемдә яфракларын яралар инде,
Сагышларга, сагышларга салалар инде.
Болыннарың гүзәл бакча булып,
Төшләремә минем керәләр.
Монда барлык якын дуслар миңа
Бетмәс яшәү көче бирәләр.
Бала чагым синдә үтте минем,
Хәзер яшим синнән аерылып.
Әгәр көтсәң мине, туган ягым,
Кайтыр идем сиңа ашкынып.
Гомер буе уйлап йөри торган
Җире була һәрбер кешенең.
Күңелемдә һаман чайкаласың,
Туган авылым — сиртмә бишегем.
Һәр адым җирең кадерле,
Сөйкемле халкың миңа.
Һәр талың, һәрбер камышың
Тугандай якын миңа.