Исемдә
Беренче кат сөю дәрте белән
Елмайганың минем исемдә.
Күзләреңә карап: «Сөям», — дигәч.
Оялганың минем исемдә.
Беренче кат сөю дәрте белән
Елмайганың минем исемдә.
Күзләреңә карап: «Сөям», — дигәч.
Оялганың минем исемдә.
Кулларымда — ике чәчкә,
Синең биргән бүләгең.
Әйтче, иркәм, моның белән
Ни әйтергә теләдең?
Идел ярларына басып торам,
Нинди матур безнен киң Ватан!
Мин илемнең тиңсез гүзәллеген
Сине сөйгән кебек яратам.
Синең буеңда, Идел,
Шаулый кара урман.
Халыкта синең хакта.
Күпме җырлар туган.
Елмаеп карале бер генә,
Күзеңнән очкыннар сибелсен.
Терелсен яралы күңелләр,
Яктылыкка җаннар күмелсен.
Без үзебез дәү Актанык,
Көн итмибез мактанып.
Без урамнан үткән чакта
Кызлар кала уфтанып.
Без үзебез дәү Актанык,
Көн итмибез мактанып.
Без урамнан үткән чакта
Кызлар кала уфтанып.
Без үзебез Актауныкы,
Йөремибез мактанып.
Без урамнан үткән чакта
Кызлар кала сокланып.
Карашым шәфәкътә,
Яңа ай, йолдызда…
Күңелем — сөйкемле
Ут кебек бер кызда!
Әй, энҗе тешләре,
Оялчан күзләре…
Әй, аның назланып
«Кит!» дигән сүзләре.
Кил яныма.
Кара күзләремә.
Күзләремә генә.
Булыр идем
Мин мәңге-мәңгегә
Синең белән генә.