Карама күзләремә
Ник текәлеп карыйсың,
Әллә мине таныйсың?
Сүзеңне дә әйтмисең син,
Күзеңне дә алмыйсың.
Ник текәлеп карыйсың,
Әллә мине таныйсың?
Сүзеңне дә әйтмисең син,
Күзеңне дә алмыйсың.
Әйтче, иркәм, сөйгән гөлем:
Нигә икән сине күрдем?
Нигә икән өзелеп сөйдем?
«Урамда көз», — дисең
Әллә син сизмисең:
Күңелдә язлар әле.
Сөюле җанымда
Син булган чагымда
Язлардан язмам әле.
Ап-ак карлар ява, ап-ак карлар
Алып китә мине үткәнгә.
Ул көндә дә шулай, ап-ак карлар
Ява иде сине көткәндә.
Барам урам уртасыннан —
Күзләрем капкаларда,
Һәр өйнең сугышка киткән
Кемедер кайтмаган ла.
Кайларда — уң, кайларда — сул,
Кыйблаларым буталды.
Дөньяларым буталды да
Җаннарымны ут алды.
Каз канатларын эзләргә
Төштем су буйларына.
Су буйларында йөргәндә,
Син генә уйларымда.
Сибелә, сибелә алма чәчәкләре
Җилләр искәндә.
Дулкынлана көмеш су өсләре
Ишкәк ишкәндә.
Яшь вакыт ул — ямьле вакыт,
Гомереңдә бер генә.
Янсаң, көйсәң, «Уф» та димә,
Тик уйна да көл генә!
Әйтегезче минем иркәмә
Зәңгәр күлгә килсен иртәгә.
Зәңгәр күлдә аны көтәрмен,
Җил аркылы хәбәр итәрмен.