Өзеп ал син мине ярым
Юлларыңа чәчәк булып үстем.
Өзеп ал син мине, өзеп ал!
Һис калдырма юллар тузанында —
Йөрәгеңә сөю итеп сал!
Өзмә миңа гөлләр
Акчарлакның ялгыз тавышы да
Шомландырды минем күңелне,
Дулкыннарга карап уйланасың,
Уйларыңда китү түгелме?
Өзмә үзәгемне
Сине юксынып, бу дулкыннар
Борчыла, ыргыла, шаша.
Син булмасаң, киң диңгезләр,
Таулар миннән ераклаша.
Өйдә
Без җыясы ризык бетмәгәндер,
Без эчәсе сулар бар әле.
Әле дә, шөкер, мең чакрымнар урап
Өйгә кайтыр юллар бар әле.
Әле мин сине гафу итмәдем
Әле мин сине гафу итмәдем,
Иңемә килеп сарыла күрмә.
Күз яшьләреңне күрсәтмә миңа,
Ялына күрмә, ялына күрмә.
Әллә бөтенләй оныттың
Әллә бөтенләй оныттың,
Туктады хатларың да,
Диңгезгә карап җырлыймын
Сагынганчакларымда.
Әллә догаң, әллә каргышың…
Төнге күккә яз җилләре сеңгән,
Төнге күккә киткән сагышым.
Мин күзгә-күз калдым сөю белән —
Әллә догаң, әллә каргышың?
Әллә кояш, әллә ай… (беренче вариант)
Онытылып йөрим һаман,
Әллә өндә, төштә — мин?
Син елмаеп бер карасаң,
Коелам да төшәм мин.
Әллә кояш, әллә ай… (икенче вариант)
Онытылып йөрөп ятам,
Әллә өндә, төштә — мин?
Син елмаеп бер карасаң,
Коелам да төшәм мин.
Әллә нигә сине юксынам?
Нигә өметләнеп көтә микән
Чыгарсың дип үзең каршыма.
Ник эзли соң сине күңелкәем,
Борчу уйлар салып башыма.
