Өметемне өзмә генә (Гел елмай)
Бер генә елмаеп карадың,
Гомергә калдырдың газабын.
Өметеңне өзмә
Шәфәкъ нурларыннан эзлисеңме,
Алсуланып кояш батканда?
Өметләнеп мине көтәсеңме,
Сайрар кошлар канат какканда?
Өметсез димә сөюне
Уңган гөлем сулмас микән
Өздереп бер сайрасам?
Өметсез димә сөюне
Йөрәгеңә ут салсам.
Өн белән төш арасында
Әллә хыял, әллә чынлык булды,
Әллә өн бу, әллә төш булды.
Өннәр белән төшләр арасында
Юлларыбыз бергә кушылды.
Өфе ни өчен матур?
Өфе каласы ни өчен матур?
Беләм, дускаем, беләм серләрен:
Мин синең белән йөрим урамда,
Миңа елмая синең күзләрең.
Өзгәләнмәгез йөрәкләр
Шау чәчәкле язлар җиткәч,
Ник соң күңел җилкенә.
Үз тиңен көтә һәр йөрәк,
Сагышка түзеп кенә.
Өзгәләнә йөрәк
Юк димәссең микән,
Сорап килсәм, иркәм,
Алсу таңда җылы сүзеңне?
Салкын төннәремне
Туңган йөрәгемне
Җылытырга кирәк түземлек.
Өздереп бер карадың да…
Өздереп бер карадың да
Яндырдың йөрәгемне.
Хәзер сизмим кайда басып,
Ни эшләп йөргәнемне.
Өзелгәнсең сиреньнән
Яулыкларың әллә синең, әллә синең чигелгән.
Юлларыңа әллә сирень, әллә сирень сибелгән.
Өзелеп ярлар сөймәгез
Үтә кызыллар кимәгез
Үтә кызыл тиз уңа.
Артык яратып сөймәгез
Үкенүләргә була.
«Бар ул мәхәббәт, бар!» — диеп,
Үзәгемне өзмәгез.
Хәлләремнең шундый чагы
Бер киңәш тә бирмәгез.
Ялган сүзләргә ышанып
Ялкын утка кермәгез.
Таллар кебек бөгелерсез
Өзелеп ярлар сөймәгез.
