Ак карлар
Чорналды юлларга ак карлар,
Кавышты тагын да күп парлар.
Ак карлар салкынлы, ак карлар,
Ялгыз каеннарны кем барлар?
Ак кар яуа
Сибәлепкәй, сибәлепкәй генә ак кар яуа,
Яуа җиргә, яуа җиргә, яуа җиргә ак теләк.
Сине, сине — сөя, сөя,
Яна, яна — көя, көя,
Сүнә белмәс, сүнә белмәс, инде ут-йөрәк.
Ак калфак җыры
Ак калфыгыңның чуклары
Көдрә чәчкәйләреңә төште.
Синең лә миңа буласың юк,
Мәхәббәтем сиңа ник төште.
Ак калфак (өченче вариант)
Ак калфагың киясең дә,
Су буена киләсең.
Мәхәббәттән җаным әрни,
Белмим, ничек түзәсе.
Ак каенны кочып елый Мәръям (Мәръям җыры)
Ак каенны кочып елый Мәръям.
Күз яшьләре тама ак тузга.
Ниләр булды икән, ниләр генә
Ун җидесе тулган бу кызга?
Ак каен (беренче вариант)
Сандугачка серен сөйли
Өй артында ак каен.
Шул каенга сыенып елыйм
Сине сагынган саен.
Ак дулкыннар
Ах, дулкыннар,
Ак дулкыннар…
Уйный җилләр чыгуга.
Әй, кара күз, күңелем төште
Син сөйкемле сылуга.
Ак бәхет теләрмен
«Башка берәү булгач уйларымда,
Бөтенләйгә кит син!» — диямен.
«Ак бәхетләр теләп, юлларына
Ап-ак ромашкалар сибәрмен.
«Ә ул кайда?!» — дигән дусларыма:
«Яратмый ул мине!» — диярмен.
Аймылыш язмышлар
Яшьлекнең язында очраштык, таныштык,
Табыштык — аккоштай тиң ярлар.
Син утка, мин суга әйләнеп хушлаштык,
Аерды яшенле яңгырлар.
Айлы юллар
Бир кулыңны, әйдә айга меник,
Күрәсеңме, айдан юл төшкән.
Без барасы якты айлы юлда
Гөлләр кебек йолдызлар үскән.
