Белми дисеңме әллә?
Бер көн яныма килдең,
Яратамын бит, дидең.
Яндырма йөрәккәемне,
Көл итәсең, бит, дидең.
Белер идем
Яннарымда син булганда,
Белмәдем кадерләрен.
Исләремнән һич чыкмый соң,
Өзелә бәгерләрем.
Бел син, яме
Ләйсәннәрдә кил син миңа,
Килмә син көзләремдә.
Кояш булып балкырга кил
Күк төсле күзләремдә!
Безнең яшьлек әле узмаган
Яз чәчәге умырзая кебек
Моңаясың нигә назлы гөлем?
Күрәсеңме, тормыш нинди ямьле,
Яшик, әйдә, җырлап, биеп, көлеп!
Безнең ярлар
Ир-егетләр, сездә маһирлык,
Ходай сезгә биргән батырлык,
Тогры булып биргән вәгъдәгә
Сөя белү — үҙе матурлык.
Безнең урам (икенче вариант)
Безнең урам — матур урам,
Тезелеп киткән ак каен.
Шул каеннарга караем
Сезне сагынган саен.
Безнең урам (беренче вариант)
Чәчем сүттем тарарга да,
Тәрәзә ачтым карарга.
Киткән юлларыңа чыгам,
Сагынганда карарга.
Безнең сөю (Гашыйклар җыры)
Кичке җиләс һава,
Зәңгәр эңгер-меңгер.
Ике гашыйк ярда:
Алар синдер-миндер.
Кулларың кулларда,
Уйларың кайларда?
Нигә әле, нигә
Моңсу җанкайларда?
Безнең көй
Үләннәргә чыклар төшеп,
Юа былбыл эзләрен.
Һушларымны ала язды
«Сөям» дигән сүзләрең.
Безнең күңел (беренче вариант)
Безнең күңел нигә моңлы икән,
Безнең күңел ничә кыллы икән? —
Онтыласы иде тын калып.
Гарасатка кереп югалмыйча,
Гөнаһларга гына уралмыйча,
Бәхет йөрсә икән юл ярып.
