Яшерен сөю
Язлар җиткәч, Идел суы ярсып агар,
Дулкыннары сыймас аның ярларына.
Ярларыннан чыккан ярсу Идел кебек,
Мәхәббәтем сыймас минем җырларыма.
Яусын әйдә карлары!
Карлар яуа урамда,
Эшем дә юк буранда,
Кар көрәүе авыр түгел
Син янымда булганда.
Яумагыз, карлар!
Явыгыз, карлар, явыгыз,
Урамнарга тулыгыз.
Сандугачлар киткән инде,
Тирәкләргә куныгыз.
Ятларга бирмә мине
Зәңгәр чәчәкләре булыйм,
Яраткан гөлләреңнең.
Матур хыялларың булыйм,
Иң якты көннәреңнең.
Ярсулар
Көнне — төнгә ялгый торган,
Арада кичләр була.
Ике йөрәк, сагыш утын,
Көйләүче хисләр була.
Ярларыгыз ятка калмасын!
Бу дөньялар парлылар өченме,
Ник бәхетсез була ялгызлар?
Авыр сүзләр әйтеп рәнҗетмәгез,
Аларда да хисле йөрәк бар.
Яратып кал җирдә
Ерак-еракларда, якты күлдә
Су өстендә үсте чагылып
Шау яшьлегем, дөнья кәрванына
Минем еллар китте агылып.
Ярый әле син бар
Кичә томан иде
Күңел ярында.
Кичә үзәк өзде
Салкыннар.
Бүген язлар килсен өчен,
Гөлләр үссен өчен,
Ярый әле син бар,
Әле син бар.
Яратып кавышканнар
Өзелеп яратканнар күп,
Бар соңлап табышканнар.
Бик бәхетле бу дөньяда
Яратып кавышканнар.
Яратыйк
Уфтану зарлардан арыныйк,
Йөрәккә яңы җыр кабызыйк.
Җыр булсын зур хисләр кулында,
Яктырсын дөнъялар мәхәббәт җырыннан.
