Яшәр идем
Яшәр идем мин бу җирдә
Былбыл булып кына,
Сайрар идем көйләремне
Талга кунып кына…
Яшәр идем синең җаныңда
Айлы төндә калдык икәү генә,
Өскә үрли учак ялкыны,
Җем-җем килеп шаян чаткылар
Күзләреңдә синең ялтырый.
Сизәсеңме, иркәм, ай карашын?
Ул соклана моңлы йөзеңә.
Ак чәчәктән үргән калфагың
Бигрәк охшаш синең күңелеңә.
Яшәү көче
Син киткәннән бирле күңелем
Уйда минем, сагышта,
Очрамыйсың юлларымда,
Күренмисең ялгыш та.
Яңа ел моңы
Ап-ак карлар ява, карлар ява,
Җирдә кышны сагынып көтә микән?
Сагынып та көтәр кешең булса,
Бу гомерләр матур үтә икән.
Яшьлек юлларым
Урау-урау юллардан кайтып киләм ашкынып,
Кисәк-кисәк юлларда торып калган яшьлегем.
Безне аерган юллар кабат очраштырырлар,
Озатып калган каеннар бердәм шаулап торырлар.
Яшьлек кадере
Кабатланмас гүзәл яшьлек
Матур мәле гомернең.
Яратыр кешең булганда
Яшәүләре күңелле.
Яшьлек белән хушлашу (Мәхәббәтем кала, Яшьлегем сагышы)
Мәхәббәтем кала,
Ерагая ара,
Йөрәккәем һаман янармы?
Яшьлек үтеп бара,
Күңелләрдә яра —
Гомерлеккә шулай калырмы?
Яшьлегемнең яшел язлары
Сизәсеңме көннәр үтә җаным?
Җайлап, сүтеп гомер җипләрен.
Безнең бергә булыр көннәрне дә
Синсез генә, читтә үткәрдем.
Яшьлегемнең сүнмәс ялкыны
Үткәннәргә кайтам еллар аша,
Күңелемдә хисләр ташкыны.
Чәчләр чаларса да, йөрәгемдә
Яшьлегемнең сүнмәс ялкыны.
Яшьлегем, кайда син?
Яшьлегем, кайда син, кайда син?
Түзә алми күңелдә яралар.
Яшьлегем эзеннән кайтыр идем,
Көтеп алса мине сөйгән яр.
