Ак каеннар (Зифа ак каеннар)
Ак каеннар, зифа ак каеннар,
Сезнең белән бергә ут янам.
Сез тагыда яфрак коясыз да,
Сез тагыда яфрак коясыз да,
Туйдыгызмы матур дөнъядан?
Туйдыгызмы матур дөнъядан?
Ак каеннар, зифа ак каеннар,
Сезнең белән бергә ут янам.
Сез тагыда яфрак коясыз да,
Сез тагыда яфрак коясыз да,
Туйдыгызмы матур дөнъядан?
Туйдыгызмы матур дөнъядан?
Ак каеннар шаулый болында,
Әкрен генә җилләр искәндә;
Нурлы йөзең искә төшкәндә
Сагыну хисе таша җырымда.
Чыланып салкын яңгырдан,
Килеп кундың күңелгә.
Сине искә төшергәндә,
Хисләр ташып түгелә.
Күп йөредем гөлләр арасында,
Чәчкәләрне үзең өзмәдең.
Ак күбәләк булып тугайларда
Кемне шулай сагынып эзләдең.
Үстерәсең хәзер гөлләр син,
Таралашып беткәч балалар.
Алсу гөлләр язын, язын чәчәк атып,
Йөрәгеңдә урын алалар.
Аның белән көлеп сүз башладым,
Көлеп җавап бирде.
Уйнап кына: «Чыгасыңмы?» — дидем.
Уйнап: «Ярар!» — диде.
Оныта алмыйм һаман,
Газапланам, янам,
Инде кайда гына йөрмәдем.
Күңелемдә арыш —
Сары сагыш.
Башак шавын ишетәм төннәрен,
Узса җилләр исеп,
Дулкынлана ничек,
Офыкларга җитеп офыктан.
Күпме җырлар оттым
Һәм оныттым,
Тик арышлар җырын онытмам,
Дулкынлана арыш,
Басуларда сагыш,
Көннәр инде көзгә авышкан.
Авылым кырларына
Мин һаман да
Сезне сагынып кайтам, арышлар.
Асылмалы күпер, асылмалы,
Алты үттем күпер аркылы.
Алты үттем, күңелем басылмады,
Басылмаска купкан, ахыры.
Һавалардан очып килә
Күгәрчен көтүләре;
Әле дә булса күз алдымда
Кул биреп китүләре.
Тышта салкын, морҗабыздан төтен куренә.
Димәк, тиздән өй эченә җылы йөгерә,
Самавырны чыжлатырга күмер өлгерә,
Кызу мичкә керү көтеп, ипи күперә.