Утыр әле яннарыма (Тыңлыйк гомерләр акканын)
Утыр әле яннарыма,
Оныт хәсрәтләреңне.
Бушат әле йөрәгемә.
Күтәргән йөкләреңне.
Тыңлыйк без әле чишмәнең
Чылтыр — чылтыр акканын.
Син бит минем яшьлегемдә
Иң тәүге яртаканым.
Утыр әле яннарыма,
Оныт хәсрәтләреңне.
Бушат әле йөрәгемә.
Күтәргән йөкләреңне.
Тыңлыйк без әле чишмәнең
Чылтыр — чылтыр акканын.
Син бит минем яшьлегемдә
Иң тәүге яртаканым.
Оныт мәшәкатьләреңне,
Оныт инде беразга,
Сыйпап-сыйпап чәчләремне,
Бер иркәлә, бер назла.
Сүз дә әйтеп тормадың син,
Күз генә салып үттең.
Күз салмадың, йөрәгемә
Куз гына салып киттең.
Кулларында тальян гармун
Өздерә үзәгемне.
Әйтмәсәң дә белеп торам
Сиңа тиң түгелемне.
Язлар белән бергә,
Керсез мәхәббәтем,
Ялындырмый гына кил инде.
Хисләр ташый ярдан,
Мөлдерәмә күңел,
Йөрәк көтә сине, бел инде.
Җир йөзендә күпме ялгызлар
Үз парларын эзлиләр икән!
Миңа синең белән
Миңа синең белән
Кавышырга тәкъдирләр җиткән!
Урман юлы куе үлән,
Һәр ягы карамалы.
Күзләреңне бер тутырып,
Өздереп карама әле.
Күңелемнең нык ярсыган,
Моңга сусаган мәле,
Сагышларымны таратып
Бер җырлап алыйм әле.
Урманнарның серен яшергәнме?
Бигрәк серле яшел күзләрең!
Мин аларга карап туймас идем,
Назлап үбәр идем үзләрен.
Мин белмимен җир шарының,
Синсез, минсез әйләнгәнен.
Беләм кайгы-шатлыгыңа,
Язмышыңа бәйләнгәнмен.
Сыныр чакларда да сыгылмыйча,
Үрләр яулап гомер ителде.
Үрләр яулап гомер итүләрем
Упкыннарга мине китерде.