Раушаниям
Уйылгансың минем уйларыма,
Сарылгансың күңел моңнарыма.
Шуңа синең назлы исемеңне,
Кушам сөю тулы җырларыма.
Синең өчен кирәк булса әгәр,
Менәрмен мин йолдызларга кадәр.
Шуларның арасыннан иң якты,
Йолдыз бүләк итәрмен берәр.
Уйылгансың минем уйларыма,
Сарылгансың күңел моңнарыма.
Шуңа синең назлы исемеңне,
Кушам сөю тулы җырларыма.
Синең өчен кирәк булса әгәр,
Менәрмен мин йолдызларга кадәр.
Шуларның арасыннан иң якты,
Йолдыз бүләк итәрмен берәр.
Сиңа барыр юлларыма
Кар ява бурап-бурап.
Рамбар юллары бик ерак,
Көтәсең микән елап?
Бергә булсак — югалмабыз беркайда да,
Ышан син сүзләремә.
Күңелеңә авыр чакта, авыр чакта
Кара син күзләремә.
Мишә буйларында көтәм —
Бүген килмәсме диеп.
Төннәрне кыскартыр идем
Сине яратып, сөеп.
Питрәч кайда, Питрәч кайда, —
Питрәч Казан ягында;
Кошлар булып очар идем
Бик сагынган — чагымда.
Бәхет икән тормыш юлын
Парлап үтүе,
Җитәкләшеп, картлыкларга
Килеп җитүе.
Парлылар йөри көймәдә
Аккошлар йөзгән сыман,
Яшьлекнең алтын чагының
Кыйммәтен сизгән сыман.
«Гүзәл дөнья, серле дөнья,
Дөнья түгәрәк!» — диләр.
Дөньяның бар ямен тоя
Парлашып яши кемнәр.
Бу дөньяда бар нәрсә дә парлы —
Ходай үзе шулай яралткан.
Мәхәббәтнең мәңге сүнмәс серен
Аңлый бары өзелеп яраткан.
Карашларым читтән сине күзли,
Танышырга серле сәбәп эзлим.
Каршы килмәссеңме бер дә
Чакырсам биергә.