Җыр калдырыйк
“Кеше китә — җыры кала”, — диләр,
Бер җыр калсын әле бездән дә.
Ул җыр җанга шатлык булып керсен,
Кояш булып кунсын йөзләргә.
“Кеше китә — җыры кала”, — диләр,
Бер җыр калсын әле бездән дә.
Ул җыр җанга шатлык булып керсен,
Кояш булып кунсын йөзләргә.
Әйдә, биеп алыйк әле бергә
Йөрәкләрне яндырып.
Китмә инде, китмә инде ташлап,
Ялгызымны калдырып.
Хәтеремдә калды, сүнмәс утлар булып,
Киң кырларың, матур басулар.
Кемнәргә соң сөйлим, синнән башка,
Йөрәгемнең әнкәй ярсуын?
Су өстендә ай чайкала,
Тибрәтмә, җил, аемны.
Ай янында күрсәң иде
Өзелеп сөйгән ярыңны.
Туган илем, кояш балкый синдә,
Нурлар сибеп, таңнар аттыра.
Иман нуры синдә, шәфкать нуры,
Бабам нигезе кабат яктыра.
Мишә буйларында көтәм —
Бүген килмәсме диеп.
Төннәрне кыскартыр идем
Сине яратып, сөеп.
Ташлама син мине ташлама,
Тормыш әле яңа башлана.
Юллар озын, еллар кыска бит,
Алмаштырма мине башкага.
Хәтеремдә калды хисләр булып,
Киң кырларың, матур басулар.
Кемнәргә соң сөйлим, синнән башка,
Йөрәгемнең сызлып ярсуын?
Авыл буйлап гармун уйнап
Җырлыйсы иде тагы.
Искә төшә, сагындыра
Туган авылым ягы.