Гүзәлия җыры
Таң атканда уйланам,
Су акканда моңланам.
Таң нурында син йөзәсең,
Утларында мин янам.
Таң атканда уйланам,
Су акканда моңланам.
Таң нурында син йөзәсең,
Утларында мин янам.
Тын кич булып, хуш ис булып кердең,
Тын җил булып истең күңелгә.
Алар миңа гомерлекә микән,
Әллә микән бары бүгенгә?
Күзем төште сылу-чибөргө
Менә кайгы — инде нишләргә?!
Айлы кичләрен дә,
Ямьле көннәрен дө
Сине уйлыйм, Гүзөл-Гүзөлем.
Мин, мин — ал грейпфрут.
Ал мине, ал
Кулларыңа! Бармакларың… мин яратам
Син кагылганны.
Чәчәкләр сула дип, гомерләр уза дип,
Көз килде җиргә дип моңланма.
Кадерләрен белеп алтындай гомернең
Син яшәп калырга соңлама.
Гомерләр үтмәгән, көз әле җитмәгән,
Елыйбыз, көләбез — яшибез бит әле.
Кояш җылысын тоймаса,
Ачылмый гөлләр.
Айның да йолдызы барга
Яктыра төннәр.
Көтмәгәңдә иртә таңда назлап,
Тынган күңелемне уяттың.
Йөрәгемә дәртле ялкын өстәп,
Учагына сүнмәс ут яктың.
Чын мәхәббәт юк димә син.
Ничек инде булмасын.
Сүндерергә ашыкма син
Күңелеңнең кояшын.
Гомерем буе сине сагнып көттем,
Ташкын сулар кебек ашкынып.
Мәхәббәтем сиңа шулай көчле —
Сүнгән учак китәр кабынып.
Ямь сибелә,
Нур төшсә энҗегә.
Син булганга
Туганмын дөньяга!