Мин сине бирмәмен ятларга

Очраштык, кавыштык бик серле,
Ярату үзе бер мизгелме.
Күрдем дә үлдем дип юрау бар,
Нәкъ шулай таптым бит сине.

Мин озаттым сине еракларга

Мин озаттым сине еракларга, 
Агыйделдә бозлар акканда. 
Без хушлаштык, шунда, су буенда 
Алсу-нурлы таңнар атҡанда. 

Мин нишләрмен сине югалтсам

Кайгыларның барын оныттырып,
Юатасың тик син, юатсаң.
Кемгә барып серем сөйләрмен мин,
Кемем калыр сине югалтсам?

Мин ниндиме?

Мин ниндиме?
Менә шундый:
Ничек бармын — күз алдыңда.
Иңдәш булсам, булырмын, тик
Көндәш булмам хыялыңда.

Мин килермен каршыңа

Болыннарда йөрим сине уйлап,
Болыннарда сагыш онытыла,
Сайрый тургай, моңланмаска куша,
Күңел сиңа гына омтыла.

Мин кайтырмын язлар җиткәч

Мин кайтырмын сиңа еллар үткәч
Салкын кышның ыҗгыр буранында.
Карга бата-чума бер йөрербез
Туып үскән авыл урамында.

Мин дә сине сөям

Аксыл чәчәкләрен җәеп,
Хушланып тора чия:
Чия-чия дия-дия,
Алмагач яна-көя…
Мин дә янам, мин дә көям,
Мин дә бит сине сөям!..