Мин сине көзләрдә очраттым
Назлы яз җиледәй килеп кердең
Яме беткән минем дөньяма.
Таш йөрәккә сөю бүләк иттең,
Яшәү дәрте бирдең син аңа.
Назлы яз җиледәй килеп кердең
Яме беткән минем дөньяма.
Таш йөрәккә сөю бүләк иттең,
Яшәү дәрте бирдең син аңа.
Очраштык, кавыштык бик серле,
Ярату үзе бер мизгелме.
Күрдем дә үлдем дип юрау бар,
Нәкъ шулай таптым бит сине.
Мин озаттым сине еракларга,
Агыйделдә бозлар акканда.
Без хушлаштык, шунда, су буенда
Алсу-нурлы таңнар атҡанда.
Кайгыларның барын оныттырып,
Юатасың тик син, юатсаң.
Кемгә барып серем сөйләрмен мин,
Кемем калыр сине югалтсам?
Мин ниндиме?
Менә шундый:
Ничек бармын — күз алдыңда.
Иңдәш булсам, булырмын, тик
Көндәш булмам хыялыңда.
Болыннарда йөрим сине уйлап,
Болыннарда сагыш онытыла,
Сайрый тургай, моңланмаска куша,
Күңел сиңа гына омтыла.
Мин кайтырмын сиңа еллар үткәч
Салкын кышның ыҗгыр буранында.
Карга бата-чума бер йөрербез
Туып үскән авыл урамында.
Мин кабаттан туыр булсам,
Чишмә булып туыр идем.
Чылтыр-чылтыр назлап кына,
Аягыңны юыр идем.
Аксыл чәчәкләрен җәеп,
Хушланып тора чия:
Чия-чия дия-дия,
Алмагач яна-көя…
Мин дә янам, мин дә көям,
Мин дә бит сине сөям!..
Мин гашыйк булдым,
Әнкәй, тиргәмә.
Гашыйк күңелдә
Дөнья тирбәлә.